Newton ve Kopernic’in İktidar Kavramına Etkisi

Newton ve Kopernik, iktidar kavramına farlı bir bakış açısı geliştirmiş, bilimin gelişmesinde önemli katkıları olmuş figürlerdir. Augustine göre tanrı bilinci akılla düşünülerek bulunabilecek bir şey değil yalnızca imanla gerçekleşebilen bir olguydu. Ve bu olgu 16. Yüzyılların başında giderek yıkılmaya başladı. Aristotelesci-Hristiyan düşünce evrenin merkezine dünyayı, dünyanın merkezine ise kiliseyi yerleştiriyordu. Tabi kilisenin merkezinde de Papa vardı. Bütün evrenin merkezine dünyayı koyuyor ve diğer gezegenlerin onun etrafında döndüğünü iddia ediyordu.  Fakat Kopernic aforoz edilme pahasına da olsa buna karşı çıkarak Güneşin merkezde ve gezegenlerin onun etrafında olduğunu yazdı. Buna İncil’den gerekçe bularak karşı olan papalık, Kopernic’in kitaplarını Katoliklerce okunmasını yasakladı. Yine Newton’un bulmuş olduğu yer çekimi kanunu, insan hareketlerinin kontrol edilebilir bir güçle değil fizik kanunlarıyla gerçekleştiğini açıklanması kilisenin bulgularına tersti. Bulduğu yer çekimi kanunu Kepler’in gezegensel hareket yasaları ile uyumlu olup, güneş merkezli evren görüşüyle örtüşüyordu. Bütün bunlar gösteriyor ki, Newton ve Kopernic buldukları güneş merkezli evren tasavvuru ile kilisenin dünya merkezli algısını yıkmış ve kilisenin otoritesini yıkarak, dünya üzerindeki iktidarlarına darbe indirmeyi başarmış ve giderek kilise merkezli düşünce sistemi yıkılmaya başlamıştır. 

Kopernik ve Newton’un katkıları, bilimin ve rasyonel düşüncenin toplumda daha geniş bir yer edinmesine neden oldu. Bu durum, iktidar kavramını yeniden şekillendirdi; bireyler daha fazla sorgulayıcı bir bakış açısına sahip olmaya başladılar ve bu da toplumsal yapıları etkileyen değişimlere yol açtı. Bilim, artık yalnızca bilgi üretmekle kalmayıp, aynı zamanda iktidar ilişkilerini de yeniden tanımlamaya yönelik bir araç haline geldi.